کاش معشوقه ز عاشق طلب جان میکرد

من در عشق تو نه فقط دل بلکه هستی ام رو باختم

قصد ستیز دارد غم با دل غمینم  

 در هر زمان به هرجا بنشسته در کمینم

 

از باغ آرزوها کی باغبان گذارد           

 بوئی کنم گلی را یا غنچه ای بچینم

 

در گرد باد هستی چون ذره ای روانم    

 گاهی بر آسمانها گه بر سر زمینم

 

چاره نکرد دردم باغ و گل و بهاران 

 یارب کدام تدبیر باید دل حزینم

 

دل میرود زدستم صاحبدلی ندارم                            

  تا بسپرم امانت در دست آن امینم

 

عشق و جنون ما را کس متهم نباشد                       

 بیراه رفتن دل علت شده چنینم

 

هر کس نصیب و سهمی دارد زخوان دنیا                  

  زین رو هماره غم شد مانوس و همنشینم

 

گردو غبار راهت بر دیده سرمه کردم                           

 ترسم بمیرم آخر رخسار تو نبینم

 

با اندک بضاعت در ریزد از کلامم                                 

کو زر شناس عارف گوید صد آفرینم

 

بیهوده دل مسوزان که یار رفت ای طبیبا                        

کاری نمی توان کرد چون از ازل همینم

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/۸/٢٦| ساعت ٩:۱٢ ‎ق.ظ| توسط محمددیهیم| نظرات () |
داغ کن - کلوب دات کام


قالب رايگان وبلاگ پيچك دات نت